کمانه/ یادداشت مدیر مسئول: امامم! ای آنکه رگ‌هایت با خون شهیدان می‌لرزید و قلبت کعبه‌ی امن ما بود...

امروز، نه تنها یک "رهبر"، که "پدر" و "ستون" این سرزمین را از دست دادیم. آن مردِ پارسایی که در طوفان‌های فتنه، لنگرگاه امن ملت بود و در سخت‌ترین لحظات، آتشِ امید را در سینه‌هایمان زنده نگه می‌داشت.

 امروز زمین زیر پاهایم خالی شده است، من که همواره با عینک جامعه‌شناسی به تحلیل این جامعه می‌پرداختم، امروز فهمیده‌ام که تمام "ساختارها" و "نظم" اجتماعی ما، سایه‌ای از وجود تو بودند. 

◾️به عنوان یک صاحب رسانه، قلمم امروز می‌لرزد. چه بنویسم؟ که چگونه "امامِ امت" به "شهیدِ امت" پیوست؟ من سال‌ها با کلمات می‌جنگیدم، اما امروز کلمات در برابر عظمتِ این شهادت، حقیرند. رسانه‌ی من، صدای تو بود؛ حالا که این صدا به سکوتِ شهادت فرو غلتیده، سوگوار اما پایدار می‌مانیم.

امامم! تو برای ما زنان، تنها یک رهبر سیاسی نبودی. تو آن پدری بودی که وقتی نامت را می‌بردیم، احساس امنیت می‌کردیم در دنیایی که امنیت، گران‌ترین کالاست. تو به ما آموختی که می‌توان هم "مرد" میدان جنگ بود و هم "زن" صحنه‌ی دفاع از حریم ولایت.

ای سیدالشهداى عصر!
خون تو، جوهرِ قلم‌های ما خواهد شد. ما فرزندانِ تو در میدانِ عمل و رسانه، سوگواریم اما شکست‌ناپذیر. تا آخرین نفس، پیمان می‌بندیم که پاسدار خون و راه تو باشیم.

روحت شاد و راهت پر رهرو ای شهیدِ زنده!