اختصاصی کمانه/ سرویس جامعه: حادثه سقوط یک فردجوان از ساختمان بیمارستان رازی قائم‌شهر، فارغ از علت و جزئیات آن، یک نکته قابل توجه در نحوه اطلاع‌رسانی داشت. روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی مازندران  ضمن اطلاع‌رسانی درباره اصل حادثه، از انتشار اطلاعات هویتی و جزئیات شخصی فرد خودداری کرد و از مردم و رسانه‌ها خواست حریم خصوصی او و خانواده‌اش را رعایت کنند.

به نظر می‌رسد این رفتار، در شرایطی که یک خبر می‌تواند در چند دقیقه در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شود، تصمیمی قابل دفاع و حرفه‌ای است. امروز گاهی یک حادثه هنوز درست بررسی نشده، اما عکس، فیلم، نام، محل زندگی و حتی حدس و گمان درباره زندگی شخصی فرد در فضای مجازی منتشر می‌شود. در چنین شرایطی، خودِ حادثه یک طرف ماجراست و آسیبی که از انتشار بی‌ضابطه اطلاعات به فرد و خانواده‌اش وارد می‌شود، طرف دیگر.

از نگاه اجتماعی، جامعه حق دارد بداند چه اتفاقی افتاده، اما این حق به معنای حق دانستن تمام جزئیات زندگی خصوصی افراد نیست. بین اطلاع‌رسانی و کنجکاوی عمومی تفاوت زیادی وجود دارد.

روابط عمومی دانشگاه در این مورد یک کار درست انجام داده است، نه سکوت کرده و نه اجازه داده حادثه به یک موضوع برای شایعه‌سازی و هویت‌جویی در فضای مجازی تبدیل شود. این یعنی می‌توان هم پاسخگو بود و هم حریم انسان‌ها را حفظ کرد.

البته یک نکته هم وجود دارد و آن اینکه حفظ حریم خصوصی نباید به معنای پایان اطلاع‌رسانی باشد و بهتر بو به این مورد هم اشاره شود که ابعا مدیریتی و فنی موضوع نیز در حال بررسی است. . جامعه انتظار دارد علت حادثه، شرایط وقوع آن و در صورت وجود، قصور یا کوتاهی احتمالی نیز بررسی شود. این بخش طبیعتاً باید از مسیرهای تخصصی و قانونی دنبال شود و مراجع قضایی نیز قطعاً به ابعاد مختلف این حادثه خواهند پرداخت.

در نهایت، شاید بد نباشد در مواجهه با چنین اتفاقاتی یک سؤال ساده از خودمان بپرسیم:آیا انتشار نام و تصویر یک فرد، به فهمیدن واقعیت کمک می‌کند یا فقط کنجکاوی ما را بیشتر می‌کند؟

گاهی رعایت نکردن حریم خصوصی، می‌تواند بعد از حادثه، یک آسیب تازه برای فرد و خانواده‌اش بسازد؛ آسیبی که دیگر به سادگی قابل جبران نیست.